Słoń tłumaczy

Petr Borkovec

Po večeři                                                                   Po kolacji

v komíně šramot                                                          w kominie szmer

milá skovala se                                                             miła skuliła się

skovaná kývala                                                            skulona kiwała

Zítra zase:                                                                     Jutro znów:

v komíně šramot                                                           w kominie szmer

milá skovala se                                                             miła skuliła się

skovaná kývala                                                             skulona kiwała

Zítra zase:                                                                     Jutro znów:

v komíně šramot                                                           w kominie szmer

milá skovala se                                                              miła skuliła się

skovaná kývala                                                             skulona kiwała

Zítra zase:                                                                     Jutro znów:

v komíně šramot                                                            w kominie szmer

……… 

Poustevna, věštírna, loutkárna,

Mladá fronta 1991

Audrey Hepburn – Moon River

Moon River na język polski tłumaczono wiele razy, ale spróbujcie zaśpiewać! Słowa sobie, muzyka sobie. Wersja przetestowana przez Słonia - działa. Szczególnie przy niezapomnianej wersji w wydaniu Audrey Hepburn w filmie "Sniadanie u Tiffanego".

Audrey Hepburn – Moon River

Księżycowa rzeka

Ach, rzeko, 

twój księżycowy blask

przemierzę kiedyś chociaż raz.

Wytwórnio marzeń,

ty serc łamaczu,

gdziekolwiek popłyną 

twe fale, tam ja.

Dwaj włóczędzy

chcą zobaczyć świat.

Tak wiele poznać wciąż się da.

Na końcu tęczy naszej jest

zakręt życia gdzieś.

Mój druhu wierny, patrz:

blask rzeki i my. 

 

Ewa Krawczuk

Pięć kroków po obłokach (fragment)

:Tatiana Ustinowa:

On był tutaj. Chodził, stawiał i zapalał świece, dotykał ją, a ona nawet się nie obudziła!

Boże, pomóż mi!.. Boże, uratuj mnie, zlituj się nade mną, grzeszną!..

Wasyl Artemiew kiedyś powiedział jej, że kiedy prosi się Boga o to by „uratował i zlitował się” zawsze należy dodawać, że jest się grzesznym. W innym wypadku nie uratuje i nie zlituje się. Tak jemu objaśnił kiedyś wiejski dziadek, mieszkaniec wsi, w której ośmioletni Wasyl spędzał lato i wypasał owce.
Któregoś razu, z pogodnego nieba, zaczęły bić pioruny. Nagle wszystko poczerniało, zaszumiało, drzewa poruszyły się przerażająco. Ośmioletni Wasyl chodził w tym czasie po lesie, zbierając maliny. Przy sobie miał okrągły koszyczek, gumowe kalosze – mające chronić go przed żmijami- i kijek, żeby od czasu do czasu, tłuc nim w muchomory. Ot tak – dla zabawy.